Het was ergens in het voorjaar van 2012. Ik was juf van een prachtige kleuterklas op een dorpsschooltje in de Betuwe.

Daar was jij; een startende kleuter van 4. Verschuilend achter de benen van jouw mama zag ik al dat je tijd nodig had. Tijd om te wennen, als kleuterjongetje in een grote dynamische groep met allemaal prutsen zoals jij. Velen met net wat meer lef dan jij.

Dat vond ik niet erg, integendeel. Dát ging ik wel fiksen; want juist mijn kleuterjufhart ging uit naar die kinderen die net dat beetje meer nodig hadden.

Je startte met ‘wennen’. Dat wennen begon onder een groepstafel. Ik liet dat gebeuren want dat zou wel gauw anders worden was mijn overtuiging. Ik had er alle vertrouwen in.

Dat ‘wennen’ ging over in de dagelijkse gang naar de basisschool. Elke dag bleef je schuchter binnen komen, verschuilend achter je moeder. Elke dag bleef je je verstoppen onder de tafel en was er geen of nauwelijks interactie met de groep of met mij.

De eerste startweek ging voorbij; mijn vertrouwen bleef. Je kwam onder de tafel vandaan wanneer niemand keek en verdween geruisloos in een hoek waar(door) niemand je opmerkte omdat er geen andere kinderen speelden.

Het puzzelde in mijn hoofd als kleuterjuf maar ook de zorgen van je moeder werden groter naarmate dit ‘probleem’ (van wie was het eigenlijk?!) bleef bestaan. Je ouders zochten hulp. En ik? Ik probeerde van allerlei pedagogische trucjes uit. Er hielp niet veel. De plek onder de tafel bleef jouw veilige haven.

Je ging door de orthopedagogische molen en er kwam een verslag met adviezen. Nu zul je als lezer denken; dát was zeker de eyeopener voor jou als leerkracht? Misschien indirect; ik had dat soort verslagen al zo veel gelezen en de adviezen waren niet nieuw en verhelderend. Bovendien was er al veel uitgeprobeerd door mij en mijn collega.

Wat was het dan dat mijn ogen openden en zorgde voor een ander contact? Want ja dat ontstond er! Jij ging weer schitteren, jij kwam stralend de klas in, jij voelde je gezien en kon de pruts zijn die je was!

Toen ik dat verslag las realiseerde ik me dat:

-ik het was met de frustratie dat je niet onder de tafel uit kwam

-ik behoefte had aan die verbinding

-het niet ging om wat ik deed maar wat ik voelde

Pas toen ik begreep wat er achter je gedrag zat en mezelf erin spiegelde veranderde alles en werd je volop onderdeel van die kleutergroep; zonder de pedagogische trukendoos. Het gaat om de intentie…

Anja, 9 oktober 2022.