AH
Zomaar een AH op een dinsdagmiddag om 17.15 uur.

Daar lag ze voor de servicebalie; keihard krijsend: “Ik wil geen handjeeeeeee”. Schoppend met haar voetjes op de koude tegelvloer. Bezweet hoofd, staartjes in de war, schor, een pruts van 3 (denk ik).

Ze doet me denken aan toen mijn dochter die leeftijd had, aan mezelf (al die verhalen horende). Ik loop er omheen en wil richting het poortje vertrekken om de AH in te lopen.
Daar kwam haar mama die liefdevol zegt:” Je wilt geen handje; dat is goed, kom maar.” Daarbij blijft ze staan, laat weten er te zijn, wendt zich iets af om de pruts uit te nodigen om mee te lopen.

Ik had het kunnen voorspellen…natuurlijk was dat niet het antwoord wat het meisje wilde horen. Ik vermoed (maar dat is een aanname) dat er niet veel goed is op dat moment. Ze ging nog harder gillen, schopte één schoentje uit. Het is ook laat in de middag, we zijn allemaal moe na een dag werken, spelen en ontwikkelen, “Neeee, ik wil geen handjeeeee!” Diep snikkend, vermoeid, hopeloos ook in een ontwikkelingsfase die zó bij de leeftijd hoort.

En deze mama doet het zo goed! Ik loop door het poortje naar de groente afdeling. Nog steeds hoor ik haar gillen. Ik bedenk hoe deze moeder zich moet voelen; terwijl ze zo rustig blijft en er is voor haar kind.

Een oudere dame loopt me zuchtend voorbij; ik heb het door…de zucht is bedoeld voor het gegil van de pruts.

Ik wacht achter haar bij de weegschaal. De dame zegt; ”Dat zal je kind zijn, ik zou er gek van worden.” Daar ga ik op áán :). Ik besluit verder niet veel te zeggen behalve:” Tsja” . Waarna mevrouw zich omdraait, haar schouders zich ontspannen en zegt:” Je weet natuurlijk niet wat er allemaal aan de hand is.” Als ze wegloopt zeg ik alleen maar: ”Dat dus.”

Ondertussen zie ik dat moeder met gillende pruts op de grond buiten de AH op een bankje is gaan zitten. Nabij, haar meisje toch de autonomie geven om boos te zijn. Bij haar weg lopen had immers ook geen effect. Ik heb alleen maar respect voor deze moeder; die de situatie accepteert zoals die is en nabij blijft voor haar kind. Het geschreeuw en gegil duurt nog wel even maar wordt minder intens.

Waarom ging ik nou zo ‘aan’ op die opmerking van die oudere dame? Het ouderschap is vaak een worsteling. We doen het met de tools die we krijgen van onze ouders, die het weer hebben meegekregen van onze grootouders en een beetje kennis en kunde uit het hier en nu.
Je doet het als ouder met dat wat in je rugzakje zit. Dat is niet altijd passend, vaak ook wel. Als ouder voed je op vanuit je hart, uit liefde voor je kind. Soms is het passend, soms ook niet. Bovenal is het goed genoeg; vanuit liefde.

Anja, 9 november 2022

(foto geplaatst met toestemming van mijn dochter)